SZPADA CIĘŻKA

to broń Europy Zachodniej od końca XVII do XX wieku, przeznaczona głównie do kłucia. Wykształciła się na w drodze stopniowych przemian z późnych form rapiera. W Polsce szpada była używana w XVIII wieku, jako broń generałów i oficerów autoramentu cudzoziemskiego piechoty oraz artylerii. Nie zdobyła jednak szerszej popularności, zawsze będąc symbolem cudzoziemskich wpływów na rodzimą, sarmacką kulturę. Fechtunek szpadą to przede wszystkim tzw. szkoła francuska. W drugiej połowie XVII wieku swój wkład w podstawy rozwoju tej szkoły wnieśli mistrzowie: Besnard du Coudray (nauczyciel sławnego Cyrano de Bergerac’a), Philibert de la Touche (wielce ceniony na dworze Ludwika XIV znawcy i miłośnika szermierki), Labat z Tuluzy (ze sławnej rodziny fechmistrzów) oraz Wernesson Sieur de Lyancourt, który rozwinął taktykę realnej walki szpadowej i metodykę jej nauczania. Dobre wyważenie sprawia, że ciężka szpada nadaje się działań zaczepnych i obronnych. Jej stosunkowo duża masa pozwala na bardzo silne działania „na żelazo” przeciwnika oraz sprzyja wykorzystaniu drugiej ręki i walce w zwarciu. Fechtunek ciężką szpadą często zupełnie nie przypomina tego, co zwykliśmy sobie wyobrażać, myśląc o szermierce sportowej.

opis techniczny:
długość całkowita: 1060mm
długość głowni: 870mm
masa: 870g
wyważenie poziome: 30mm
materiał głowni: stal 1055 węglowa twardość 43 HRC
materiał oprawy: stal galwanizowana, drewno (buk), oplot mosiężny

przeznaczenie:
Broń biała klasy S (sparingowa) przeznaczona do wykonywania natarć poprzez pchnięcie. Do walki szpadą ciężką wymagane są minimum ochraniacze MPS (Medium Protection System) bez karwaszy.

 
SZPADA SPACEROWA

to broń Europy Zachodniej od końca XVII poprzez cały XVIII wiek. Noszona przez szlachtę, na co dzień, do stroju cywilnego. Wyjątkowa lekkość tej szpady sprzyja niesłychanej szybkości. Dobre wyważenie zapewnia dużą precyzję prowadzenia końca broni. Krótka głownia, służąca wyłącznie do pchnięcia, sprzyja walce w zwarciu i zastosowaniu drugiej ręki do obrony i chwytów. Sposób walki szpadą spacerową szczególnie przejrzyście opisał nestor sławnej rodziny fechtmistrzów Domenico Angelo w swoim traktacie „L’Ecole des Armes - School of Armes” wydanym w Londynie w 1765roku.

opis techniczny:
długość całkowita: 900mm
długość głowni: 750mm
masa: 400g
wyważenie poziome: 15mm
szerokość głowni przy oprawie: 20mm
materiał głowni: walcowana stal węglowa twardość 43 HRC
materiał oprawy: mosiądz, drewno (buk), filigranowy oplot mosiężny lub mosiężno-stalowy

przeznaczenie:
Broń biała klasy S (sparingowa) przeznaczona do wykonywania natarć poprzez pchnięcie. Do walki szpadą spacerową wymagane są minimum ochraniacze MPS (Medium Protection System) bez karwaszy.

 
SZPADA ÓSEMKOWA

to broń Europy Zachodniej od końca XVII do XX wieku. Wykorzystywana zarówno w wojsku jak przez cywilów. Dobre wyważenie sprawia, że szpada ósemkowa nadaje się działań zaczepnych i obronnych. Jest stosunkowo lekka i umożliwia bardzo szybkie, precyzyjne natarcia w dowolną część ciała przeciwnika. Fechtunek szpadą ósemkową często zupełnie nie przypomina tego, co zwykliśmy sobie wyobrażać, myśląc o sportowej szermierce na szpady.

opis techniczny:
długość całkowita: 1030mm
długość głowni: 880mm
masa: 650g
wyważenie poziome: 20mm
materiał głowni: stal 1055 węglowa twardość 43 HRC
materiał oprawy: mosiądz, drewno (buk), oplot mosiężny lub mosiężno-stalowy

przeznaczenie:
Broń biała klasy S (sparingowa) przeznaczona do wykonywania natarć poprzez pchnięcie. Do walki szpadą ósemkową wymagane są minimum ochraniacze MPS (Medium Protection System) bez karwaszy.

 
FLORET WŁOSKI

typ floretu rozpowszechniony od XVII wieku na półwyspie apenińskim. Od odmiany francuskiej różni się głównie bardziej rozbudowaną oprawą, przypominającą oprawę rapiera. Uchwyt włoski daje większą siłę działania na głownię przeciwnika, ale mniejszą manewrowość w bliskim dystansie. Te cechy przyczyniły się między innymi do powstania tzw. szkoły włoskiej walki floretem, której elementy były widoczne w sporcie szermierczym jeszcze w połowie XX wieku. W trakcie sparingów tą bronią również obowiązuje konwencja i zakaz używania ręki nieuzbrojonej.

opis techniczny:
długość całkowita: 1080mm
długość głowni: 900mm
masa: 400g
wyważenie poziome: 60mm
materiał głowni: stal walcowana i hartowana
materiał oprawy: stal galwanizowana, plastik

przeznaczenie:
Broń biała klasy S (sparingowa) przeznaczona do wykonywania natarć poprzez pchnięcie. Do walki floretem włoskim wymagane są minimum ochraniacze LPS (Light Protection System) bez karwaszy.

 
FLORET FRANCUSKI

Broń treningowa, od połowy XVII wieku przez blisko 250 lat, wykorzystywana do nauki szermierki szpadą. Szermierka na florety, początkowo pomyślana wyłącznie jako przygotowanie do walki „na ostre” (szpady), z biegiem lat, stopniowo stawała się ćwiczeniem „sportowym”, którego celem była rozrywka, kształtowanie wdzięku i pozy. Floret posiada prostą oprawę i stosunkowo "miękką" głownię. Dlatego też do sparingów potrzebny jest jedynie podstawowy zestaw ochraniaczy (plastron i maska). Podczas walki floretem obowiązują zasady umowne, tzw. konwencja, mająca zapobiegać obustronnym trafieniom. Ponadto pole ważnego trafienia ograniczone jest jedynie do tułowia. Te elementy powodują, że fechtunek tą bronią wymaga bardzo dobrego przygotowania technicznego, a sama walka daje dużo satysfakcji.

opis techniczny:
długość całkowita: 1080mm
długość głowni: 880mm
masa: 400g
wyważenie poziome: 60mm
materiał głowni: stal walcowana i hartowana
materiał oprawy: stal galwanizowana, drewno (buk) obciągane skórą, oplot stalowy

przeznaczenie:
Broń biała klasy S (sparingowa) przeznaczona do wykonywania natarć poprzez pchnięcie. Do walki floretem francuskim wymagane są minimum ochraniacze LPS (Light Protection System) bez karwaszy.

 


© Marcin Żmudzki
do góry

 
   
 
    © 2008 - 2018 pozycjonowanie SEMCENTRUM