SZABLA CIĘŻKA [husarska]

to trzeci, obok karabeli i szabli polsko-węgierskiej, typ szabli uznawanej za najstarszą, polską broń narodową. Pojawił się około 1630 roku, jako broń ciężkiej jazdy – husarii. Szable tego typu, nazywane także pałaszami husarskim (pochyłymi) lub szablami czarnymi, przeszły długą ewolucję od typu węgiersko-polskiego, poprzez cały szereg podtypów późniejszych, by w końcu uzyskać swoistą, zamkniętą oprawę rękojeści. Konstrukcyjnie najdoskonalsza w ówczesnej Europie szabla, została zaadaptowana z początkiem XVIII wieku we wszystkich armiach europejskich. Pojedyncze egzemplarze tej broni były używane bojowo nawet w XIX wieku, a oprawy rękojeści wzorowane na szabli husarskiej spotkać można do dnia dzisiejszego w broni paradnej kompanii reprezentacyjnych wielu krajów.

opis techniczny:
długość całkowita: 920mm
długość głowni: 790mm
szerokość głowni przy zastawie: 30mm
krzywizna: 80mm
masa: 850g
wyważenie poziome: 120mm
materiał głowni stal węglowa, kuta, hartowana, twardość 43 HRC
materiał oprawy: stal, drewno (buk), skóra

przeznaczenie:
Broń biała klasy S (sparingowa) przeznaczona do wykonywania natarć poprzez cięcie i pchnięcie. Do walki szablą ciężką wymagane są minimum ochraniacze HPS (High Protection System). Szczególnie istotne jest posiadanie rękawic HPS, karwaszy HPS i wzmocnionej ochrony tułowia w przypadku trafień poprzez pchnięcia.

 
SZABLA ŚREDNIA [koszowa]

to XIX-wieczna szabla średnia do szermierki pieszej w wersji stępionej. Dokładny opis szabli i szkołę posługiwania się nią podaje kpt. Alfred Hutton w podręczniku „Cold Steel” z 1889 roku. Wnioskując z zachowanych opisów pojedynków, w wersji ostrej była to broń niezwykle groźna. Charakterystyczna konstrukcja i lekkość pozwala na zadawanie bardzo precyzyjnych cięć. Szabla średnia jest odpowiednikiem niektórych typów zachodnioeuropejskiej broni wojskowej z końca XIX wieku, lecz dla bezpieczeństwa i efektywności treningu jest nieco krótsza i lżejsza.

opis techniczny:
długość całkowita: 950mm
długość głowni: 780mm
szerokość głowni przy zastawie: 20mm
krzywizna: 8mm
masa: 650g
wyważenie poziome: 120mm
materiał głowni: stal węglowa twardość 42 HRC
materiał oprawy: stal nierdzewna, elastyczny polimer – imitacja skóry rekina, filigran stalowy oksydowany

przeznaczenie:
Broń biała klasy S (sparingowa) przeznaczona do wykonywania natarć poprzez cięcie. Do walki szablą średnią wymagane są minimum ochraniacze MPS (Medium Protection System). Szczególnie istotne jest posiadanie karwaszy MPS, wzmocnionych rękawic MPS i wzmocnionej ochrony tułowia w przypadku trafień poprzez pchnięcia.

 
SZABLA LEKKA [koszowa]

określana również jako szabla włoska („sciabola”), została wprowadzona do szermierki w połowie XIX wieku, przez dyrektora Wojskowej Szkoły Szermierczej w Mediolanie Giuseppe Radaelli’ego. Typ lekkiej szabli z oprawą koszową przedstawił w traktacie „La sciabola” z roku 1910 fechtmistrz Salvatore Pecoraro. Jako asystent wielkiego Masaniello Parise, Pecoraro rozwijał zapoczątkowaną przez Radaelli’ego teorię szkoły włoskiej. Zaproponowana przez niego oprawa koszowa była modernizacją wcześniejszej oprawy z obłękiem. Nowe rozwiązanie dawało lepszą ochronę dłoni przed pchnięciem i miało wpływ na wykształcenie się formy oprawy współczesnej szabli sportowej.

opis techniczny:
długość całkowita: 1020mm
długość głowni: 880mm
szerokość głowni przy zastawie: 15mm
masa: 650g
wyważenie poziome: 80mm
materiał głowni: stal węglowa twardość 42 HRC
materiał oprawy: stal nierdzewna, elastyczny polimer – imitacja skóry rekina, filigran stalowy, poduszka skórzana

przeznaczenie:
Broń biała klasy S (sparingowa) przeznaczona do wykonywania natarć poprzez cięcie i pchnięcie. Do walki lekką szablą wymagane są minimum ochraniacze MPS (Medium Protection System). Szczególnie istotne są karwasze MPS.

 
SZABLA TRENINGOWA [koszowa]

nazywana zwyczajowo sportową, została wprowadzona do sal szermierczych na początku XX wieku i do dnia dzisiejszego jest wykorzystywana w wersji elektrycznej do sportowej szermierki na szable. Sposób użycia tej broni opisują liczne XX-wieczne publikacje, gdzie na czoło wysuwa się podręcznik inż. Włodzimierza Mańkowskiego „Szermierka na szable” wydany we Lwowie 1929 roku. Szabla treningowa, dzięki swojej lekkości, nie męczy ręki i pozwala na długie ćwiczenia ze skupieniem na poprawności ruchów i koordynacji. Jednocześnie specyficzne wyważenie powoduje, że jest to broń wymagająca dokładnego prowadzenia w pełnym zakresie ruchu, szczególnie cięcia. Doskonale nadaje się do treningu szybkości i precyzji wykonywania działań szermierczych. Dodatkową zaletą jest możliwość ograniczenia stosowanych do walki ochraniaczy, niezbędnych przy innych typach broni siecznej.

opis techniczny:
długość całkowita: 1050mm
długość głowni: 880mm
szerokość głowni przy zastawie: 12mm
masa: 500g
wyważenie poziome: 60mm
materiał głowni: walcowana stal węglowa twardość 43 HRC
materiał oprawy: stal galwanizowana, drewno (grab) nacinany poprzecznie, poduszka skórzana

przeznaczenie:
Broń biała klasy S (sparingowa) przeznaczona do wykonywania natarć poprzez cięcie i pchnięcie. Do walki szablą treningową wymagane są minimum ochraniacze LPS (Light Protection System). Nie ma konieczności stosowania karwaszy, ale dobrze jest osłonić ręce ćwiczących wytrzymałym materiałem.

 
PALCAT

broń treningowa do nauki szermierki szablą ciężką i pałaszem. Pierwsze wzmianki o palcacie jako broni do ćwiczeń pojawiają się w źródłach pisanych już w XVII-tym wieku. W dawnej Polsce mówi się o “walce na palcaty” lub “biciu w kije”, co może być dowodem istnienia oryginalnej polskiej szkoły szermierczej. Również na zachodzie Europy znano i stosowano palcaty do nauki fechtunku bronią sieczną. Ilustracje XVIII-wiecznych palcatów umieszczone na obrazie Thomasa Rowlandson’a i w encyklopedii Diderot’a, przedstawiają broń o drewnianej głowni i rękojeści oraz wiklinowym koszyczku tworzącym pełną ochronę dłoni. W przeciwieństwie od swojego XVII-wiecznego pierwowzoru, współczesnych palcat F3 posiada profilowany uchwyt rękojeści oraz głownię z wyraźnie zaznaczonymi płazami, ostrzem i tylcem. Sparingi na palcaty zalicza się do stosunkowo bezpiecznych i wymagają jedynie podstawowego zestawu ochraniaczy.

opis techniczny:
długość całkowita: 950mm
długość głowni: 810mm
masa: 700g
wyważenie poziome: 120mm
materiał głowni: drewno (buk)
materiał oprawy: drewno (buk), stal węglowa

przeznaczenie:
Broń biała klasy S (sparingowa) przeznaczona do wykonywania natarć poprzez cięcie i pchnięcie. Do walki palcatem wymagane są minimum ochraniacze LPS (Light Protection System) koniecznie z karwaszami LPS lub mocniejszymi (karwasze systemowe MPS).

 
Palcat F3 wz. 2010 [pochyły]

Palcat pochyły to broń treningowa do nauki szermierki szablą ciężką. Pierwsze wzmianki o palcacie jako broni do ćwiczeń pojawiają się w źródłach pisanych już w XVII-tym wieku. W dawnej Polsce mówi się o “walce na palcaty” lub “biciu w kije”, co może być dowodem istnienia oryginalnej polskiej szkoły szermierczej. Również na zachodzie Europy znano i stosowano palcaty do nauki fechtunku bronią sieczną. Ilustracje XVIII-wiecznych palcatów umieszczone na obrazie Thomasa Rowlandson’a i w encyklopedii Diderot’a, przedstawiają broń o drewnianej głowni i rękojeści oraz wiklinowym koszyczku tworzącym pełną ochronę dłoni.
W przeciwieństwie od swojego XVII-wiecznego pierwowzoru, współczesnych palcat F3 posiada profilowany uchwyt rękojeści oraz pochyłą głownię z wyraźnie zaznaczonymi płazami, ostrzem i tylcem. Sparingi na palcaty zalicza się do stosunkowo bezpiecznych i wymagają jedynie podstawowego zestawu ochraniaczy.

opis techniczny:
długość całkowita: 910mm
długość głowni: 790mm
szerokość głowni przy zastawie: 32mm
krzywizna: 70mm
masa: 650g
wyważenie poziome: 130mm
materiał głowni: klejone drewno (buk)
materiał oprawy: drewno (buk), stal węglowa

przeznaczenie:
Broń biała klasy S (sparingowa) przeznaczona do wykonywania natarć poprzez cięcie i pchnięcie.
Oprawa koszowa wykonana z tłoczonej stali zabezpieczonej przed korozją emalią chlorokauczukową. Brzegi kosza zawinięte dla zmniejszenia zużycia. Kosz obsadzony na głowni w stalowej tulei. Dla wzmocnienia konstrukcji, głownia stanowi jedną całość z rękojeścią. Rękojeść profilowana, pochylona w kierunku ostrza (10mm).
Głownia drewniana, kompozytowa. Wykonana z 5 listew bukowych giętych i klejonych. Na głowni wyodrębnione płazami, ostrze, pióro i tylec. Sztych, ostrze i pióro stępione oraz wyoblone.
Do walki palcatem wymagane są minimum ochraniacze LPS (Light Protection System) koniecznie z karwaszami LPS lub mocniejszymi (karwasze systemowe MPS).

 
PALCAT CIĘŻKI

broń treningowa do nauki fechtunku szablą ciężką i pałaszem. Pierwsze wzmianki o palcacie jako broni treningowej pojawiają się w źródłach pisanych już w XVII-tym wieku. W dawnej Polsce mówi się o “walce na palcaty” lub “biciu w kije”, co może być dowodem istnienia oryginalnej polskiej szkoły szermierczej. Również na zachodzie Europy znano i stosowano palcaty do nauki fechtunku bronią sieczną. Ilustracje XVIII-wiecznych palcatów umieszczone na obrazie Thomasa Rowlandson’a i w encyklopedii Diderot’a, przedstawiają broń o drewnianej głowni i rękojeści oraz wiklinowym koszyczku tworzącym pełną ochronę dłoni. W przeciwieństwie od swojego XVII-wiecznego pierwowzoru, współczesnych palcat ciężki F3 posiada profilowany uchwyt rękojeści oraz głownię z wyraźnie zaznaczonymi płazami, ostrzem i tylcem. Sparingi na palcaty ciężkie są stosunkowo bezpieczne, ale wymagają systemu ochronnego minimum średniej klasy (MPS) przeznaczonego do broni sieczno-kolnej (SK).

opis techniczny:
długość całkowita: 950mm
długość głowni: 810mm
masa: 850g
krzywizna: 10mm
wyważenie poziome: 150mm
materiał głowni: polipropylen
materiał oprawy: polipropylen, stal węglowa

przeznaczenie:
Broń biała klasy S (sparingowa) przeznaczona do wykonywania natarć poprzez cięcie i pchnięcie (SK). Do walki palcatem ciężkim wymagane są minimum ochraniacze MPS (Medium Protection System) koniecznie z karwaszami systemowymi (MPS).



© Marcin Żmudzki
do góry

 
   
 
    © 2008 - 2018 pozycjonowanie SEMCENTRUM