|
|
||
|
MIECZ długi [XV wiek]
inaczej nazywany półtoraręcznym jest najbardziej wszechstronnym typem miecza, zdatnym do zadawania pchnięć i cięcia, używania pieszo lub z grzbietu konia, razem z tarczą lub oburęcznie. Określenie - półtoraręczny wzięło się od specyficznego, dla tej klasy mieczy, sposobu użycia zarówno jedną, jak i dwoma rękoma. Miecz długi był szczególnie popularny od XIII do XV wieku. Wtedy też powstał rozbudowany system walki tą bronią, zachowany do dnia dzisiejszego w postaci licznych traktatów szermierczych. opis techniczny: przeznaczenie:
MIECZ długi [ostry]
inaczej nazywany półtoraręcznym jest najbardziej wszechstronnym typem miecza, zdatnym do zadawania pchnięć i cięcia, używania pieszo lub z grzbietu konia, razem z tarczą lub oburęcznie. Określenie - półtoraręczny wzięło się od specyficznego, dla tej klasy mieczy, sposobu użycia zarówno jedną, jak i dwoma rękoma. Miecz długi był szczególnie popularny od XIII do XV wieku. Wtedy też powstał rozbudowany system walki tą bronią, zachowany do dnia dzisiejszego w postaci licznych traktatów szermierczych. opis techniczny: przeznaczenie:
MIECZ jednoręczny [XV wiek]
podstawowa długa broń biała rycerza, symbol przynależności stanowej. Broń bardzo funkcjonalna, przystosowana do cięcia i pchnięcia. Dzięki stosunkowo niewielkim wymiarom nadawał się do noszenia na co dzień. W fechtunku wykorzystywany samodzielnie lub w połączeniu z bronią dodatkową (tarczą, puklerzem, sztyletem). Typ późnośredniowieczny (XV wiek) charakteryzuje się wyważeniem przesuniętym w kierunku rękojeści, co sprzyja precyzyjnemu prowadzeniu pchnięcia i ułatwia hamowanie miecza po niecelnym cięciu. przeznaczenie:
MIECZ jednoręczny [normański]
podstawowa długa broń biała rycerza, symbol przynależności stanowej. Broń bardzo funkcjonalna, przystosowana do cięcia i pchnięcia. Dzięki stosunkowo niewielkim wymiarom nadawał się do noszenia na co dzień. W fechtunku wykorzystywany samodzielnie lub w połączeniu z bronią dodatkową (tarczą, puklerzem, sztyletem). Typ normański charakterystyczny dla „pełnego” średniowiecza (XI-XII wiek) ma stosunkowo małe rozmiary i ciężar. Jednak wyważenie w kierunku sztychu zapewnia mu bardzo dużą siłę tnącą. opis techniczny: przeznaczenie:
Rudis RS
jest odpowiednikiem miecza długiego przystosowanym do sparingów w pełnym kontakcie. W połączeniu z odpowiednimi systemami ochronnymi (min. MPS), pozwala na prowadzenie bezpiecznych walk i doskonalenie fechtunku mieczem w warunkach realnego starcia. opis techniczny: przeznaczenie:
Rudis SRS [sparingowy]
jest odpowiednikiem miecza jednoręcznego przystosowanym do sparingów w pełnym kontakcie. W połączeniu z odpowiednimi systemami ochronnymi (min. MPS), pozwala na prowadzenie bezpiecznych walk i doskonalenie fechtunku mieczem w warunkach realnego starcia. W szermierce wykorzystywany samodzielnie lub w połączeniu z bronią dodatkową (tarczą, puklerzem, sztyletem). opis techniczny: przeznaczenie:
Rudis [drewniany]
w literaturze anglojęzycznej – wester, jest drewnianym odpowiednikiem miecza długiego. Służy do nauki i doskonalenia układów walk i ćwiczeń technik traktatowych. Jest niezastąpiony przy rozwijaniu koordynacji w posługiwaniu się bronią dwuręczną, a także wzmocnieniu wydolności siłowej. To broń sieczno-kolna o bardzo dużej sile rażenia i z uwagi na to nie może być wykorzystywany do sparingów. Rolę tę spełnia rudis RS. opis techniczny: przeznaczenie:
© Marcin Żmudzki |
![]() |
|
© 2008 - 2012 pozycjonowanie SEMCENTRUM
|
|
||||||